"De meubels en de productie ervan inspireert me"

Een spontane ontmoeting en presentatie van de CLICDINER CHAIR van Alexander Pelikaan - PeLiDesign uit Eindhoven. De meubels en productie van Herman Miller is voor hem een inspiratie, hoe de constructie is ontstaan, zoals het bewegingsmechanisme van de kinematic spine van Setu.

De Leaf lamp van Yves Béhar, inmiddels niet meer in productie bij Herman Miller, gebruikte hij voor één van zijn projecten die volgend jaar te zien zal zijn op de Salone Internazionale de Mobile in Milaan.


Hoe zou je het bureau PeLiDesign omschrijven?
Alexander: PeLiDesign is zonder limiet. Ik werk samen met andere deskundigen. Deze samenwerking biedt de mogelijkheid onze horizon te kunnen verbreden. We hebben geen standaard klanten en zullen niet ff snel iets moois in de zin van een gelikte buitenkant produceren. Het mooie komt vanuit de binnenkant en daar ligt een proces aan ten grondslag.

Wat Alexander doet bij PeLi? Alexander: Ik ben PeLi.

Waar werk je op dit moment aan?
Alexander: Aan een heleboel, … maar het meest intrigerende project is toch wel WMF, een Duitse fabrikant in Stuttgart van onder andere koffiemachines. 4000 werknemers. Ik ontwerp op dit moment bestek voor hun.

Op welke van je projecten ben je het meest trots?
Alexander: Op alle projecten ben ik trots, ’t zijn allemaal m’n kindjes.

Doe je er lang over om iets te bedenken?
Alexander: Sommige dingen bedenk ik in 2 minuten. Anderen, omdat ik ermee geconfronteerd word. Kijk het kliksysteem van deze CLICDINER CHAIR is geïnspireerd op het klik-systeem van mijn Freitag-tas. Ik draag deze al jaren met de sluiting voorop, dus kijk iedere dag naar dit onderdeel van de tas, en toen dacht ik, daar kun je toch ook wat mee voor meubilair.

Op de Design Academy in Eindhoven hebben we ooit de opdracht gekregen om een nieuw meubelstuk te ontwerpen, voortgeborduurd op de Krat-meubilair van Rietveld. Na dit onderzoek was mijn uitkomst, gebruik te maken van de idee van industriële reproduceerbaarheid, helderheid in vorm en functie, iets te doen vanuit het modernisme, maar een meubelstuk van nu te creeren.

Nah ja kijk, dit is hem, je stelt een programma in de computer van de frees machine in en voila een 3D creatie. Zero nabehandeling, slijt en schuurvast. Het kan gecreerd worden op iedere locatie, mits een CNC-frees beschikbaar is en plaatmateriaal, zoals in dit geval TRESPA.

Wat inspireert jou? Waar ga je naartoe om geïnspireerd te raken?
Alexander: Echtheid, Puurheid. Oorspronkelijke dingen. Eerlijkheid. Recht door zee.

Hoe kwam je erop om Herman Miller producten in te zetten voor jouw project?
Alexander: Door een opdracht van een klant. Ik heb namelijk een heel gave tafel ontworpen en voor deze specifieke klant wordt deze in wel 3 meter uitgevoerd met afneembare poten. Die ga ik exposeren op Salone Internazionale de Mobile in Milaan volgend jaar. En hierop staan de Leaf lampen van Herman Miller perfect. Maar ik kende de lamp van Yves Behar al eerder, ik vind het een fantastische lamp.





De Perfect Vision van Herman Miller gaat oa over recycling, maar wat betekent recycling of duurzaamheid voor jou?
Alexander: Dat is heel belangrijk voor mij! Het verhaal over duurzaamheid is heel belangrijk. Je kunt een limited edition ontwerpen en heel duur maken, dat gooit niemand weg. Of je produceert 100.000 stuks van goedkoper materiaal waar mensen misschien minder waarde aan hechten, maar blijf je met een grote afval berg over, … of wordt het product op 1 plek geproduceerd en over de hele wereld verspreid vanuit hier?

Dus het is moeilijk te zeggen of iets te produceren van plastic of aluminium wel schadelijker is dan een niet giftig recyclebaar materiaal. Het beste is misschien geen spullen kopen. Maar het belangrijkste is dat mensen hun waarneming over duurzaamheid durven en kunnen veranderen.

Hoe zie jij de toekomst, innovaties in de kantoorwerkplekken?
Alexander: Dat is een goeie vraag. Ik durf daar eigenlijk niet zoveel in te voorspellen, maar als je kijkt naar de ontwikkeling van cubicels naar kantoortuinen in de jaren ’90, toen ging de verandering sneller en verder, nog verder, je kon op een gegeven moment inloggen op verschillende plekken, waar je ook was kon je inloggen, dat was op een gegeven moment een hype. Zelfs door architect en designer opgenomen in interieur.

Maar als je dan ging praten met mensen die in zulke werkplekken werkten…dan blijkt toch dat ze hun eigen plekje opzochten voor documenten, archief, om een foto van het gezin neer te zetten. Dan was er helemaal niet zo’n vrij gebruik van de ruimte zoals de architect had bedoeld.

Ik wil kunnen bellen, me concentreren en afzonderen zonder gehinderd te worden en ik moet wel uitwisseling hebben, dat heb ik toch wel. ’t Wordt meer divers: je hebt afscheiding, een zitje hier, een bespreekplek daar… ’t kan alle kanten op, zeker onvoorspelbaar midden in deze crisis, maar ’t biedt daardoor ook veel kansen.

Er is dus al veel uitgeprobeerd, nu moet je iets hebben wat deugt. Van cubicels, naar kantoortuinen,… ’t hangt natuurlijk ook nauw samen met de functie van werknemer en ruimte, een helpdesk … men gaat het meer een eigen vorm en identiteit geven, afhankelijk van wat nodig is. Er zullen toch ook mensen zijn die perse een eigen kantoorplek met deur willen hebben.